Przewodnik po języku

Dokumentacja opisuje zamrożony zakres eksperymentalnego wydania wstępnego v0.0.18. Faktyczna publikacja i pliki do pobrania są zapisane w GitHub Releases. Przewodnik wprowadza podstawową składnię. Nadrzędne pozostają kontrakt składni i kontrakt semantyki repozytorium. To fragmenty dydaktyczne; różnice opisuje obsługa zapleczy.

Zmienne i typy

name = "Ku"
count:int = 3
ready:bool = true
values:[int] = [1, 2, 3]
count += 1

Pierwsze przypisanie deklaruje zmienną. Typy proste to int, float, bool, str i null. Liczby całkowite są 64-bitowe ze znakiem; zmiennoprzecinkowe używają binary64. Liczby całkowite nie stają się warunkami przez niejawną konwersję na prawdziwość.

Funkcje i przepływ sterowania

Ten kompletny podstawowy przykład pochodzi z examples/function.ku:

fn add(a: int, b: int): int {
    return a + b
}

fn main() {
    println(add(10, 20))
}

Oczekiwany wynik: 30. Ten fragment przepływu sterowania można umieścić wewnątrz main:

total = 0
for i in 5 {
    total += i
}
if (total == 10) {
    println("sum ok")
}

for i in 5 iteruje od 0 do 4. if i while wymagają warunków typu bool. Dla wielu instrukcji użyj klamer. Wyrażenia rozgałęziające używają match; nie ma switch.

Własność i pożyczanie tylko do odczytu

int, float, bool i null są wartościami Copy. Łańcuchy, tablice, obiekty, struktury, wyliczenia, Results i wartości funkcji są Owned. Przypisanie i zwykłe argumenty domyślnie przenoszą wartości z własnością. Gdy potrzebujesz niezależnej wartości, użyj .clone(). Tasks nie można klonować.

original = "Ku"
copy = original.clone()
println(original)
println(copy)

Funkcja synchroniczna może zadeklarować pożyczony parametr tylko do odczytu:

fn length(&text: str): int {
    return text.len()
}

Wywołuj ją jako length(value), bez & przy argumencie. Pożyczonych danych nie można modyfikować, przenosić z nich wartości ani pozwalać im wyjść poza wywołanie. Połączenia takie jak pożyczone parametry async pozostają nieobsługiwane. Pożyczanie tylko do odczytu nie gwarantuje dowolnej czystości funkcji.

Struktury, obiekty i moduły

struct User {
    name: str
    age: int
}

user = User { name: "Ku", age: 1 }
println(user.name)

Obiekty dynamiczne używają { name: "Ku" }. Zwykły dostęp do brakującego indeksu obiektu kończy się błędem. value["name"]? obsługuje wyszukiwanie przez Result, zwracając KuValue przy powodzeniu. Dla konkretnego typu użyj .as_str()? lub .as_int()?. Brakujący klucz nie staje się po cichu null.

Importy biblioteki standardowej używają ścieżek z kropkami, np. import json from "std.json". Moduły lokalne mogą używać import math from "./math". Eksporty najwyższego poziomu definiowane przez użytkownika zaczynają się wielką literą ASCII; nazwy małymi literami pozostają prywatne w pliku.

Obsługiwalne błędy

Typ zwracany T! może zwrócić T lub Error. ? propaguje obsługiwalny błąd; fail go tworzy:

fn read_name(): str! {
    fail "name missing"
}

fn main() {
    try {
        println(read_name()?)
    } catch (error) {
        println(error.message)
    }
}

Error ma pola domain, code i message. Zwykłe catch nie przechwytuje panic, anulowania Task ani przekroczenia czasu. Sprzątanie podczas anulowania w finally współdzieli budżet bezwzględnego terminu; nie gwarantuje zakończenia dowolnego sprzątania użytkownika.

Granice współbieżności

Kod aplikacji uzyskuje jednorazowy uchwyt Task przez wywołanie async fn, a następnie używa await. Nie ma aplikacyjnych API o nazwach task.spawn, Task.new ani thread.spawn. Interpreter i natywny podzbiór Task mają różny zakres obsługi. Przykład działający w jednym zapleczu nie dowodzi pełnej obsługi w innym. Zobacz obsługę platform i zapleczy.